Dynamika hydroklimatu a dostępność wody dla lasu na obszarze Puszczy Zielonka od początku XX wieku

Nieklimatyczne warunki środowiskowe, głównie miąższe warstwy piasków i żwirów, stanowiące skały macierzyste gleby, o relatywnie niskiej zdolności retencyjnej, a ponadto głębokie zaleganie wody gruntowej, sprawiają, że lasy Puszczy Zielonki są narażone na susze. Dostępność wody na obszarze Puszczy
zależy głównie od przebiegu elementów pogody, decydujących o przychodach wody, będących rezultatem opadów atmosferycznych, oraz od rozchodów wody, wynikających z przebiegu parowania terenowego. Te uwarunkowania mają istotne konsekwencje dla środowiska leśnego i determinują warunki prowadzenia
gospodarki leśnej, szczególnie w kontekście niestabilności klimatu. W pracy podjęto próbę oceny przebiegu elementów pogody oraz miar suszy istotnych dla dostępności wody dla środowiska leśnego w okresie 1901–2023 dla lat, miesięcy, pór roku a także okresu wegetacyjnego. Oceniano dynamikę temperatury,
opadów, ewapotranspiracji potencjalnej, klimatycznego bilansu wodnego oraz rozkładu i natężenia suszy z wykorzystaniem jej miar, tj. standaryzowanego klimatycznego bilansu wodnego oraz wskaźnika suszy Palmera. Oceniano główne trendy elementów klimatu, w tym również okresy znaczących zmian tych trendów (tzw. punkty zmiany).